وروستي

چه مژدهء بزرگی!

نقيب الله حیات

انسان یک مخلوق اجتماعی است و همین صفت اجتماعیت است که نمی گذارد یک انسان از چشم هم نوعان خود دور، در گوشه و کناری زندگی کند.

انسان ها با وجود صفت اجتماعی بودن، در رابطه با همنوعان خود مختلف می باشند، کسانی است که نشست و برخاست زیادش او را با مردم نزدیک ساخته است و کسانی هم وجود دارند که با احدی سروکار ندارند.

هر فرد جامعه به اندازه ی رابطه اجتماعی که دارد، تأثیر دیگران را می پذیرد و همچنان تأثیر شخصیت خود را بر دیگران میگذارد.

گروه از علماء گفته اند:
جز با این اشخاص دوستی مکن: شخصی که از آن چیزی بیاموزی و نفعش به تو برسد و یاهم شخصی که به آن بیاموزانی و نفعت به او برسد، از دوستی شخص سوم درحذر باش!

حالا پرسش مطرح می شود که با چه کسانی رابطه داشته باشیم تا تأثیر نیک آنها راگرفته و یک فرد مفید در جامعه ببار آئیم؟


مواصفات دوستان ما:

1-    ایمان:
مهم ترین صفت که دوستان ما باید از آن برخوردار باشند، همانا آراسته بودن آنها به زیور پربهای ایمان است، کسانی که در دوستی خود این معیار را در نظر ندارند، باید بدانند که عاقبت پیوند شان جز پشیمانی نیست، گفته ما قوت خود را از این آیت می گیرد:
{یا ویلتی لیتنی لم أتخذ فلانا خلیلا} – فرقان 28 –
ترجمه: وای برمن! کاش فلان شخص ( فاسق) را به دوستی نمی گرفتم!

2-    وفاء:
دوستان وفادار مایه سربلندی انسان بوده و در ایام شادی وغم، دل دوست خود را قوت می بخشد وهمچو مشت و بازوانش کمکش می کنند، مخصوصا در ایام که غم ها بر دوستش همچو پرده های تاریک شبها طاری شود.
چه گفتگوئی خوب و خواندنی ای!
” گفتم: سوالی دارم .
گفت: بپرس!
گفتم: چرا موقع که من شادم همه با من می خندند، ولی وقتی که غمگین شوم کسی با من نمی گیرید؟
گفت: الله جل جلاله خنده را برای جمع آوری دوست و غم را برای بهترین دوست آفریده است.”

3-    نصیحت:
چنانکه پیش یاد آور شدیم، انسان یک مخلوق اجتماعی است و تأثیر مثبت و منفی محیط خود را می پذیرد، بناء به دوست نیک و خیرخواهی ضرورت است، که بخش های نیک و مثبت شخصیت دوست خود را تأئید نماید و زشتی هایش را از روی لطف و مهربانی و به خاطر بهتر سازی و بلند بردن مرتبه آن، انگشت بماند.
نصیحت و خیر خواهی از نشانه های ایمان است ” وَالْعَصْرِ* إِنَّ الإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ* … وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْ”
قسم به عصر که انسان ها در خسران هستند … مگر کسانی که همدیگر را به حق و صبر نصیحت می کنند.

شاید کسانی هم باشند که تمام گوشه های شخصیت ما را تأئید کنند و با سخنان شرین خود جائی خاصی را در دل ما از آن خود نمایند، به این گونه افراد باید گفت: دوستی زیادی که بامن داری چشم انتقادت را پوشانده است و نمی گذارد که با من نیکی نمائی و دمی عیب هایم را بشماری و یا هم نمی خواهی که با انتقاد های سالمت دمی راحتم سازی، زیرا:

دوست حقیقی آن است که در شخصیت سازی دوست خود از راه های نصیحت و انتقاد سهم گرفته و آن را به فرد مفید مبدل سازد.

فضیلت دوستی:
الله متعال هیچ عمل کنندهء را بی مزد نمیگذارد و هر شخص را به اندازهء عملش پاداش می دهد، آنانکه در دوستی خود رضاء آن ذات بزرگ را هدف خود قرار می دهند، برتری های نصیب حال شان می گردد که به چند آن اشاره داریم:

محبت الهی:
چه مژدهء بزرگی! کسانی که به خاطر رضاء الله جل جلاله با هم محبت می کنند باید بدانند که او تعالی نیز با آنها محبت می ورزد!
پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرماید:
عن معاذ رضي الله عنه قال : سمعت رسول الله صلى الله عليه و سلم يقول : ” قال الله تبارك و تعالى : وجبت محبتي للمتحابين فيّ” – مالک –
ترجمه: معاذ رضی الله عنه می گوید: از رسول الله صلی الله علیه وسلم شنیدم که می فرمودند: الله تبارک و تعالی می فرماید: محبت من در حق کسانی واجب می شود که به خاطر من با هم دوستی کنند.

شرینی ایمان:
کسانی که هدف دوستی آنها رضاء الله متعال باشد، حلاوت ایمان را می چشند:
رسول الله صلی الله علیه وسلم می فرمایند: ” من سرّه أن يجد حلاوة الإيمان، فليحبّ المرء لا يحبه إلا لله” – حاکم –
ترجمه: کسی که دوست دارد که حلاوت و شرینی ایمان را بچشد، پس شخص را تنها به خاطر الله جل جلاله دوست داشته باشد.
سایه عرش:
با دمیدن سور اسرافیل علیه السلام ، نظام دنیا را عوض می شود، ‌دنیا به سرای دیگری مبدل می شود و تمام مخلوقات در پیشگاه پروردگار عالم جمع می شوند، همهء انسان ها در هراس به سر می برند، از هیبت آن روز است که زن های حامله فرزندان شان را ضایع می کنند و زنان شیرده اطفال خود را گذاشته و به حال خود حیران می شوند…
در این ورز بزرگ رحمت الهی انتظار شما را دارد!
پیامبر صلی الله علیه وسلم می فرمایند: “إنّ الله تعالى يقول يوم القيامة : أين المتحابون بجلالي ؟ اليوم أظلّهم في ظلّي يوم لا ظلّ إلاّ ظلّي” ( رواه مسلم)
الله جل جلاله در روز قیامت می گوید: کجاست آنانی که (به خاطر رضاء من) با هم دوستی می کردند؟ امروز آنها را زیر سایه رحمتم جا می دهم، روزی که جز سایهء رحمتم سایهء دیگری وجود ندارد!

داخل شدن به بهشت:
آخرین نکته اینکه محبت و دوستی به خاطر الله جل جلاله صاحبان خود را وارد بهشت می سازد:
عن أبي هريرة رضي الله عنه قال : قال رسول الله صلى الله عليه و سلم : ” لا تدخلون الجنة حتى تؤمنوا و لا تؤمنوا حتى تحابوا ، أولا أدلّكم على شيء إذا فعلتموه تحاببتم أفشوا السلام بينكم ” (رواه مسلم)

ترجمه: از ابوهریرة رضی الله عنه روایت است که پیامبر صلی الله علیه وسلم میفرمودند: وارد بهشت شده نمی توانید تا آنکه مؤمن نشوید، و مؤمن شده نمی توانی تا آنکه محبت نکنید، آیا شما را به چیزی رهنمایی نکنم که با انجام آن محبت دربین شما زیاد می شود؟ سلام را در بین تان رواج دهید.

ای برادرم! دوستانت را در روشنی سخنان فوق وزن کن و باز جواب بده:
–    آیا هدف دوستی شما با دیگران بخاطر رضای الله جل جلاله است؟
–    آیا از دوستی تان سود و فائده ای برده اید؟
–     آیا به نصیحت دوستانت گوش داده ای؟
–    آیا دوستانت نصیحتت را شنیده اند؟
اگر جوابت بلی است، خوشا بحال شما عزیزان، مژده ای که سبب رستگاری دارین می شود، و اگر جوابت نخیر است، از همین حالا شروع کن دوستی و رضای الله جل جلاله را در دوستی دوستانش جستجو کن!
کامگار دنیا و سرفراز اخرت باشید!

څرګندونه مو لاندې وليکئ

ستاسو برېښناليک خوندي دی.


*