وروستي

وضعیت ناگوار در شفاخانه‌های دولتی و نابسامانی شفاخانه‌های خصوصی

welcome to quransunnat.com website وضعیت ناگوار در شفاخانه‌های دولتی و نابسامانی شفاخانه‌های خصوصی

وضعیت ناگوار در شفاخانه‌های دولتی و نابسامانی شفاخانه‌های خصوصی

شفاخانه‌های دولتی این روزها به مسافرخانه‌ها می‌ماند، اما با این تفاوت، که در شفاخانه‌ها امکانات و مزایای لازم مسافرت وجود ندارد؛ در هر گوشه و کنار شفاخانه‌ها تعداد کثیری از مریضان و مریض‌داران دیده می‌شوند. این تعداد وسیع مریضان با مشکلات زیاد از عدم توجه داکتران و مسؤولین شفاخانه‌ها گرفته تا نبود پول کافی برای تداوی و مشکلات عدیده‌ی دیگر دست و گریبان هستند. این حالت، بعضی اوقات، حتا انسان‌های صحت‌مند را هم، متأثر می‌سازد.

افغانستان، کشوری است که مردم آن، علاوه بر مشکلات چون جنگ، بیکاری، وضعیت پایین اقتصادی، جهالت و ده‌ها چالش دیگر، با مشکل عدم دست‌رسی به خدمات منظم صحی نیز مواجه بوده و با آن، دست و پنجه نرم می‌کنند تا حدی، که در بعضی ساحات دور دست، مردم نمی‌توانند، حتا به پائین‌ترین و کم‌ترین خدمات صحی دست‌رسی داشته باشند.

شفاخانه‌های دولتی، که تا حدی خدمات رایگان تقدیم می‌کند و بیش‌ترین مریضان را به خود اختصاص داده است، شکایت‌ها درین شفاخانه‌ها هم، از بی توجهی داکتران و خریداری ادویه توسط مریضان کم نیست. با آنکه به اساس قانون اساسی کشور، ارائه‌ی خدمات صحی به تمام مردم، به شکل رایگان از مکلفیت‌های دولت هست؛ ولی به گفته‌ی مقامات، نبود بودجه‌ی کافی و آمار بلند مریضان، باعث شده است، که ادویه‌ی مورد ضرورت مریضان توسط شفاخانه‌ها رسیده نشود.

از سوی هم عرضه‌ی خدمات صحی از سوی سکتور خصوصی، با وصف بعضی خدمات خوبی که ارائه می‌کنند، هزینه‌ی هنگفت و کمرشکن و بعضاً نبود پرسونل متخصص، در عده‌ی ازین شفاخانه‌های خصوصی، برای مریض‌داران در داخل کشور، درد سر ساز بوده و حتا میزان مؤثریت شان، نسبت به شفاخانه‌های دولتی، کم‌تر شده و مریضان درین شفاخانه‌ها کم‌تر مورد توجه قرار می‌گیرند.

این‌که در شفاخانه‌های دولتی ارائه‌ی خدمات صحی به وجه احسن صورت نگرفته و داکتران بی توجهی می‌کنند و از سوی هم در شفاخانه‌ها ومراکزصحی خصوصی، قیمت خدمات صحی بلند است، در چنین وضعیت راه حل آن چیست؟ و دلایل دل سردی و عدم توجه داکتران و پرسونل شفاخانه‌ها به مریضان در چه نهفته است؟ و آیا بر شفاخانه‌های مختلف، نظارت منظم وجود دارد؟ این و چندین پرسش دیگر را، با مردم، مریضان، متخصصین و مسؤولین امور در میان گذاشته ایم که توجه شما را به آن جلب می‌کنیم.

مریضان و مریض‌داران چه می‌گویند؟
محمد علی شهروند کابل که در دشت برچی زندگی می‌کند و دختر نوجوان و مریضش را به شفاخانه‌ی استقلال آورده است، می‌گوید: “در بعضی شفاخانه‌های دولتی به مریض هیچ توجه نمی‌شود؛ بخدا گفته نمی‌شود در شفاخانه‌ی علی آباد برو، ببین چه حال است؟!، بخدا هیچ اصلاً داکتر نیست، فقط پول دولت را می‌خورد.”

این مرد، در حالی‌که اشک در چشمانش حلقه زده بود، می‌گوید: “از این‌کده که درِ شفاخانه‌ی علی آباد را بسته کنند، بهتر است. فقط در بخش عاجل چند داکتر است که خوب کار می‌کند، دیگران بخدا اگر دو روپیه ارزش داشته باشند.”

محمد علی شهروند کابل که در دشت برچی زندگی می‌کند و دختر نوجوان و مریضش را به شفاخانه‌ی استقلال آورده است، می‌گوید: “در بعضی شفاخانه‌های دولتی به مریض هیچ توجه نمی‌شود؛ بخدا گفته نمی‌شود در شفاخانه‌ی علی آباد برو، ببین چه حال است؟!، بخدا هیچ اصلاً داکتر نیست، فقط پول دولت را می‌خورد.” این مرد، در حالی‌که اشک در چشمانش حلقه زده بود، می‌گوید: “از این‌کده که درِ شفاخانه‌ی علی آباد را بسته کنند، بهتر است. فقط در بخش عاجل چند داکتر است که خوب کار می‌کند، دیگران بخدا اگر دو روپیه ارزش داشته باشند.”

این شهروند کابل، که به چندین شفاخانه‌ی دولتی و خصوصی مراجعه کرده است، از وضعیت در شفاخانه‌های خصوصی و هزینه‌های هنگفت آن، به ستوه آمده است، این‌گونه حکایت می‌کند: ” بعضی‌ها هیچ نمی‌دانند ولی پول بیش‌تر می‌گیرند.” از سوی‌هم، محمد علی از خدمات شفاخانه‌ی دولتی استقلال خورسند به نظر می‌رسد و می‌گوید: در این‌جا خوب است توجه داکتران هم به مریضان می‌باشد.

وی، همچنان از دولت می‌خواهد، که یا شفاخانه‌ی علی آباد را بسته کند و یا داکتران و مسؤولین آن‌را تبدیل کند؛ زیرا که به گفته‌ی او«هیچ توجه به مریضان صورت نمی‌گیرد، داکتران با مریضان، برخورد زشت می‌کنند و نظافت هم در آن مکان صحی به درستی رعایت نمی‌شود.

دریک گفتگوی دیگر، شائسته‌میر که از ولسوالی خوگیانی ننگرهار به کابل آمده و مادرش را جهت تداوی چشم، به شفاخانه‌ی نور آورده است، می‌گوید: “پرده‌ی چشم مادرم عملیات شده است و تقریباً دو روز بستر هم بود، داکتران بسیار خوب هست و خدمت صادقانه می‌کنند.”

آقای شائسته میر، در باره‌ی شفاخانه های خصوصی این‌گونه می‌گوید: “در شفاخانه‌های خصوصی، قیمت‌ها بسیار بلند است؛ مثلاً: همین عملیات پرده‌ی چشم، در شفاخانه‌ی دولتی، فقط سه هزار افغانی مصرف آمد، در حالی‌که در خصوصی پانزده هزار می‌شد.”

وی از دولت می‌خواهد که خدمات صحی را بیش‌تر نموده و ملت را بیش‌تر ازخود، ناراضی نسازد؛ زیرا به گفته‌ی او: دولت به اساس ملت دولت است، پس باید دولت در غم ملت باشد.

خانم کهن سالی که از گرفتن نامش ابا ورزید، در گفتگوی با گزارش‌گر گروپ رسانه‌ای اصلاح، از برخورد و خدمات در شفاخانه‌ی چشم “نور” ابراز خورسندی می‌کند و می‌گوید: “توجه داکتران هم خوب بود، دیگر خدمات هم به گونه بهتر بود و من راضی هستم.”

نعیم شاه، که در ساحه‌ی کارته‌ی نو زنده گی می‌کند و بر درب دروازه‌ی شفاخانه‌ی ابن سینا به انتظار نشسته است، می‌گوید: “کاکایم را که گرده هایش مشکل دارد آوردم” وی، از برخورد و خدمات شفاخانه‌های دولتی راضی به نظر می‌رسد.اما، از شفاخانه‌های خصوصی، خاطره‌ی قیمت‌های بلند و تجویز معاینات غیر ضروری و بیجا و حتا دو باره را بر ما حکایت می‌کند.

آقای نعیم شاه، از دولت می‌خواهد که در باره‌ی شفاخانه‌های خصوصی، توجه بیش‌تر نماید. نعیم شاه، می افزاید: “در شفاخانه های دولتی خو خیر ببینند همکاری می‌کنند”.

اسماعیل منگل، که از ولایت پکتیا یک زخمی جنگ را به شفاخانه‌ی استقلال شهر کابل آورده است، از ارائه‌ی خدمات و برخورد داکتران وکارمندان این شفا خانه اظهار رضایت نموده، اما از کیفیت پایین دوا شکایت می‌کند و می‌گوید: “توجه داکتران و خدمات صحی خوب است؛ ولی کیفیت دوا بسیار پایین است که تأثیر نمی‌کند.”

حسن، که در صحن شفاخانه‌ی علی آباد با لباس بستر می‌گردد، از ولایت غور به کابل آمده است و در بخش یورولوژی بستری است، می‌گوید: “من را یک روز قبل از خوردن غذا منع کرد که عملیات می‌شوی ولی حالا می‌گوید که: فردا عملیات می‌شوی. مگر، باز هم معلوم نیست که صبح هم عملیات می‌شوم یا نه؟”

وی از دولت تقاضا می‌کند که در مورد رایگان ساختن ادویه برای مریضان، اقدام کند و با مردم کمک کند که در شفاخانه‌های دولتی خدمات صحی و ادویه، رایگان باشد.

عبدالمطلب که سرباز اردوی ملی افغانستان و باشنده‌ی ولایت بغلان است، در حوزه‌ی غرب کشور وظیفه دارد، ازعصای که در دستش دارد، دانسته می‌شود که پایش در جنگ‌ها صدمه دیده است. او می‌گوید: “25 روز قبل، در ولسوالی اوبی هرات در یک کمین، پایم زخمی شد و به شفاخانه‌ی چهارصد بستر آمدم؛ اما، رئیس بخش جراحی نبود و حالی به علی آباد آمدیم ببینم چه می‌شود.”

این سرباز اردوی ملی می افزاید: “در چهارصد بستر، هیچ به مریض توجه نمی‌شود، فقط روزی که هیئت بالای سرشان باشد توجه می‌کنند؛ در غیر آن، صد بار پشت داکتر بگردی، پیدا نمی‌شود، حتا یک نرس نمی‌یابی که به مریض پیچ‌کاری ضد درد زرق کند.”

وی، از داکتران می‌خواهد، که به مریضان توجه کنند و قسمی که نیروهای امنیتی در سراسر کشور مسؤولیت خود را ادا می‌کنند، داکتران هم، مسؤولیت خود را ادا کنند.

عبدالمطلب که سرباز اردوی ملی افغانستان و باشنده‌ی ولایت بغلان است، در حوزه‌ی غرب کشور وظیفه دارد، ازعصای که در دستش دارد، دانسته می‌شود که پایش در جنگ‌ها صدمه دیده است. او می‌گوید: “25 روز قبل، در ولسوالی اوبی هرات در یک کمین، پایم زخمی شد و به شفاخانه‌ی چهارصد بستر آمدم؛ اما، رئیس بخش جراحی نبود و حالی به علی آباد آمدیم ببینم چه می‌شود.”این سرباز اردوی ملی می افزاید: “در چهارصد بستر، هیچ به مریض توجه نمی‌شود، فقط روزی که هیئت بالای سرشان باشد توجه می‌کنند؛ در غیر آن، صد بار پشت داکتر بگردی، پیدا نمی‌شود، حتا یک نرس نمی‌یابی که به مریض پیچ‌کاری ضد درد زرق کند.”

عبدالمطلب ادامه می‌دهد: … در صورتی‌که واسطه و پول داشته باشد در هر جا برایش رسیدگی می‌شود و به مریض شان هم داکتران خوب توجه می‌کنند.

این سرباز اردوی ملی، از شفاخانه‌های خصوصی نیز، شکایت دارد. او باور دارد که در آن شفاخانه‌ها، پول دو چند گرفته می‌شود و می‌گوید: “اگر یک جوره دست‌کش استفاده کنند، پول دو جوره را از پیشت می‌گیرند” وی شکایت می‌کند که در حال حاضر بر شفاخانه‌ها هیچ نظارت وجود ندارد و هر کس به کار خود است. کس به کس کار ندارد و هر کدام در خورد و برد خود مصروف هستند.

آقای عبدالمطلب خواسته اش را از دولت‌مردان، این‌گونه مطرح می‌کند: “در بخش صحت به مردم توجه بیشتر کنند خدمات و نظارت بر شفاخانه‌ها را افزایش بدهند و به اساس اسلامیت بر مردم ترحم کنند.

جواب مسؤولین برای مردم چیست؟
بیشتر مریض‌داران و مریضان از عدم توجه داکتران و مسؤولین شفاخانه های دولتی شکایت می‌کنند که گویا به مریضان توجه صورت نمی‌گیرد و داکتران هم به هر شکلی که می‌خواهند، در وقت رسمی هم، به وظیفه‌ی شان حاضر نبوده و در معاینه خانه‌های شخصی خود مصروف می‌باشند. به نظر شما چرا چنین کاری صورت می‌گیرد؟

داکتر وحید مجروح، رئیس روابط بین الملل و سخن‌گوی وزارت صحت عامه : “نبود زیربنا در بخش شفاخانه‌ها، تراکم نفوس، تقویه شدن فرهنگ شهر نشینی و فرار از قریه، تراکم مریضان را در شهر کابل افزایش داده است و تعمیرهای شفاخانه‌های دولتی شهر کابل هم، بیش‌تر با در نظر داشت نفوس زمان‌های گذشته‌ی کابل ساخته شده است که در حال حاضر ظرفیت بیشتر را ندارد.

ولی به گفته‌ی وی، این به این معنا نیست، که شفاخانه‌ها ظرفیت ارائه‌ی خدمات را ندارد؛ بل، اگر به شفاخانه‌ها مراجعه شود، روزانه هزارها نفر، در بخش‌های مختلف، با در نظر داشت امکانات، خدمات صحی را دریافت می‌کنند.”

سخن‌گوی وزارت صحت عامه، اضافه می‌کند: “در طول سال در تمام کشور، حدود پنجاه تا پنجاه و پنج میلون مراجعه کننده به مراکز صحی داریم، که شفاخانه‌های شهر کابل به بیش‌ترین آن خدمات عرضه می‌کند. آقای مجروح، در مورد غیر حاضری داکتران در شفاخانه‌ها تصریح می‌کند، که در گذشته این مشکل وجود داشت؛ ولی بعد از عملی شدن ریفورم، که از شفاخانه‌ها نظارت صورت گرفت، این مشکل به حد اقل خود رسیده است.
داکتر مجروح، همچنان در مورد ارائه‌ی خدمات رایگان می‌گوید که دولت افغانستان به اساس مواد قانون اساسی کشور، متعهد به ارائه‌ی خدمات رایگان به هم‌وطنان است؛ ولی مشکل بودجوی وجود دارد و سکتور صحی کشور، 94 در صد متکی به کمک‌های خارجی است. با این‌هم، شفاخانه‌های دولتی، ادویه‌ی که به مریض اتاق عاجل ضروری است، به طور رایگان می‌دهند و در صورت موجودیت دوا متعهد به توزیع آن به مریضان دیگر هم هستند و به گفته‌ی وی، وزارت صحت عامه شفاخانه‌های دولتی را ارزیابی می‌کند و شواهد نشان می‌دهد که ادویه‌ی که در شفاخانه‌ها وجود دارد، به مریضان داده می‌شود.

نظارت بر شفاخانه‌ها، چگونه است؟
بیش‌تر اوقات، از عدم نظارت بر کار شفاخانه‌های دولتی و خصوصی، گفته می‌شود که گویا نظارت جدی وجود ندارد و شفاخانه‌های دولتی، به هر گونه‌ی که بخواهند، عمل می‌کنند و داکتران هر وقت که خواستند می‌آیند و پس به کارهای دیگر خود می‌روند و حتا نظافت هم، در بعضی شفاخانه‌ها؛ مثلاً شفاخانه‌ی علی آباد، مراعات نمی‌شود و در شفاخانه‌های خصوصی هم به هر قیمتی که بخواهند، قیمت خدمات و دوا را تعیین می‌کنند؟

آقای مجروح می‌گوید: نظافت و بهداشت در شفاخانه‌ها، مراکز صحی و درمانی یکی از فکتورهای عمومی وزارت صحت عامه است و در این بخش، به نماینده‌گی شفاخانه‌های که مربوط وزارت صحت عامه است، اطمینان کامل می‌دهیم. ولی در بخش شفاخانه‌ی علی آباد که مربوط وزارت تحصیلات عالی است نقطه نظری ندارم.”

سخن‌گوی وزارت صحت عامه، همچنان در مورد قیمت خدمات و دارو در شفاخانه های خصوصی افزود: در این قسمت هم مقرره‌ و لایحه‌ی قیمت ها موجود است و شفاخانه‌های خصوصی مکلف اند به اساس همان قیمت‌های تعیین شده، خدمات عرضه کنند.

مجروح، در این مورد که آیا به اساس معلومات شما این لایحه‌ی قیمت‌ها در شفاخانه‌های خصوصی عملی می شود یا خیر؟ می‌گوید: سکتور خصوصی صحی، بازوی قوی وزارت صحت است، ولی نباید انکار کرد که سکتور نوپا است، نیاز به پختگی و حرفه‌ای شدن بیش‌تر دارد و مبدل شدن آن به سکتور پای‌دار، زمان گیر است.

وی همچنان به این باور است، که با در نظر داشت این فکتورها، هدف هیئت‌های نظارتی وزارت صحت، تنها شناسایی تخلفات نیست؛ بل، فراهم ساختن فرصت‌های حمایت تخنیکی این مراکز نیز از اهداف ایشان است.

وی می‌پذیرد که شواهد و اسناد از بعضی مراکز صحی خصوصی نشان می‌دهد، که خلاف ورزی دران مراکز، وجود دارد و وزارت صحت عامه، با شناسایی آنان علیه آن اقدام می‌کند و در گذشته‌هم ده‌ها مرکز صحی مسدود، جریمه، و یا سطح خدمات شان تقلیل داده شده است.
تعداد وسیع مریضان در شفاخانه‌ها و بی توجهی، درین مورد!

قسمی که در جریان هستید در شفاخانه‌ها، مریضان به تعداد بسیار زیاد مراجعه می‌کنند و بیش‌تر مردم از بی توجهی داکتران هم شکایت می‌کنند، خصوصاً در شفاخانه‌های دولتی! چه فکر می‌کنید عوامل این تعداد وسیع مریضان و بی توجهی داکتران در چیست؟

داکتر یوسف طیب، رئیس انجمن طبی اسلامی افغانستان، در مورد می‌گوید: “شاید عوامل مختلف داشته باشد؛ ولی به گفته‌ی وی، در افغانستان مشکل این است، که سیستم کار شفتی وجود ندارد که داکتران، در شفت‌های مختلف کار کنند.

به نظر داکتر طیب، این یک دلیل افزایش مشکلات است که در یک وقت معین، تعداد زیادی مریضان، به شفاخانه‌ها مراجعه می‌کنند. که به باور وی، برای رفع این مشکل می‌توان پرسونل نوکریوال را، در شفاخانه حتمی ساخت و سطح آگاهی مردم را بلند برد. تا در یک وقت معین به شفاخانه ها مراجعه نکنند. با این کار، می‌توان از یک سو، جلو ازدحام را گرفت و از سوی دیگر به مریضان رسیدگی خوب صورت گیرد.”

داکتر یوسف طیب، می‌گوید: بالای سکتور صحی، یک نوع بی باوری به وجود آمده است که یک عامل آن، به خود داکتران بر میگردد که با برخورد نا مناسب با مریضان، این بی‌باوری را به وجود آورده اند.

وی همچنان به این نظر است، که عوامل دیگر چون: موجودیت دوای با کیفیت پایینريال در سکتور صحی، کمبود وسایل تشخیصی و کمبود و یا نبود کدرهای متخصص در بخش تشخیص، باعث بی‌باوری بالای سکتور صحی در کشور، گردیده است.

به نظر داکتر طیب، این یک دلیل افزایش مشکلات است که در یک وقت معین، تعداد زیادی مریضان، به شفاخانه‌ها مراجعه می‌کنند. که به باور وی، برای رفع این مشکل می‌توان پرسونل نوکریوال را، در شفاخانه حتمی ساخت و سطح آگاهی مردم را بلند برد. تا در یک وقت معین به شفاخانه ها مراجعه نکنند. با این کار، می‌توان از یک سو، جلو ازدحام را گرفت و از سوی دیگر به مریضان رسیدگی خوب صورت گیرد.”داکتر یوسف طیب، می‌گوید: بالای سکتور صحی، یک نوع بی باوری به وجود آمده است که یک عامل آن، به خود داکتران بر میگردد که با برخورد نا مناسب با مریضان، این بی‌باوری را به وجود آورده اند.

داکتر یوسف طیب، تأکید می‌کند که: باید در قانون کار کارمندان سکتور صحی، تغیرات به وجود بیاید، زیرا که به نظر وی، بعضی اوقات نوکریوالی و یا کار زیاد، داکتران را کم حوصله می‌سازد؛ به گونه‌ی مثال: وقتی یک داکتر هشت بجه‌ی صبح، به وظیفه حاضر می‌شود و شب هم نوکریوال باشد که تا فردا هشت بجه هم نورکریوال است، پس مجبور است در وظیفه‌ی رسمی خود، تا 12 یا 2 بجه کار کند، که اگر این محاسبه شود، 32 ساعت پیوسته وظیفه انجام می‌دهد و طبیعی است که برخورد مناسب با مریضان، بگونه‌ی بهتر صورت گرفته نمی‌تواند.

به نظر داکتر یوسف طیب، یک سلسله مشکلات در قانون کار سکتور صحی، باعث افزایش شکایت‌ها، ازدحام در شفاخانه‌ها و بی‌باوری بالای داکتران شده است.

از سوی دیگر داکتر وحید مجروح، سخنگوی وزارت صحت عامه در مورد عوامل بی توجهی داکتران، به مریضان می‌گوید: “اگر به جامعه‌ی خود نگاه کنیم، در آن شهروند، خبرنگار، داکتر، رئیس و مدیر که بیش از چهل سال را در نابسامانی و اختلالات متعدد اجتماعی گذرانده است، نمی توانیم توقع برخوردی را که از یک شهروند سالم داریم، از این‌ها داشته باشیم.”

ولی به گفته‌ی آقای مجروح، تراکم و زیادت نفوس در شهر کابل و ازدحام بیش از حد در مراکز درمانی، بالای برخورد کارمندان، تاثیر بد دارد. همچنان ظرفیت‌های محدود دولت در مورد پرداخت امتیازات در مقابل عرضه‌ی خدماتی که انجام می‌دهد، یک چالش است.

اما داکتر وحید مجروح، باورمند است که: با موجودیت تمام مشکلات، داکتران افغان، به اساس تعهدی که نسبت به مردم و کشور خود دارند، بیش‌تر از ظرفیت فردی و تیمی خود، مصروف عرضه‌ی خدمات صحی می‌باشند.

راه حل چیست؟
در حالی‌که مردم افغانستان با مشکلات زیاد صحی مواجه هستند و شفاخانه‌های دولتی هم رسیده‌گی کرده نمی‌توانند و در بعضی موارد، با کمبود تهجیزات هم مواجه می‌باشند، شفاخانه‌های خصوصی، در مقابل خدمات طبی، پول بیش‌تر تقاضا می‌کنند و تمام مردم توانایی آن را ندارند پس راه حل چیست؟

داکتر یوسف طیب، رئیس انجمن طبی اسلامی افغانستان، در مورد می‌گوید: با آن‌که، به اساس ماده 52 قانون اساسی کشور، دولت مکلف است تا به تمام مردم، خدمات صحی را به گونه‌ی رایگان عرضه کند؛ اما، به باور وی، این کار ممکن نیست و به اساس تحقیقات انجام شده، مصارف خدمات صحی در کشور، بیش از 70 فیصد را خود مردم پرداخته اند.

وی می‌افزاید: از سوی‌هم، در سکتور خصوصی صحی قیمت‌های خدمات بلند است، پس در چنین حالت، باید شراکت بین سکتور خصوصی و دولتی به وجود بیاید و دولت برای کسانی که در سکتور خصوصی صحی سرمایه گذاری می‌کنند، بعضی تسهیلات را به وجود بیاورد که با این کار، می‌توانیم، سرمایه‌های خصوصی را جلب کنیم و مشارکت سکتور دولتی و خصوصی را به وجود بیاوریم و در بخش‌های که، دولت وسایل تشخیصی ندارد، سکتور خصوصی، خدمات ارائه کند؛ ولی در مقابل بعضی تسهیلات و شراکت با دولت، خدمات خود را با تخفیف خاص، به پیش ببرد.
رئیس انجمن طبی اسلامی افغانستان، تأکید می‌ورزد، وقتی‌که ما در قانون اساسی تغییرات آورده نمی‌توانیم، در قانون صحت عامه تغییرات به وجود بیاید و طوری شود، که اگر دولت نمی‌تواند در شفاخانه‌های دولتی، خدمات بهتر ارائه کند و بعضی ماشین آلات تشخیص را تهیه کند در حالی‌که ضرورت هم می‌باشد، پس باید به حمایت سکتور خصوصی این ماشین آلات خریداری شود و به اساس میکانیزم خاص، مردم در مقابل آن پول بدهند و دولت هم شرایط بگذارد که قیمت‌ها باید چندین برابر، کمتر از قیمت خدمات سکتور خصوصی مطلق باشد.

داکتر طیب باور دارد، کسانی‌که به شفاخانه‌های دولتی مراجعه می‌کنند، به این سبب است که در سکتور خصوصی، پول برای تداوی ندارند و با این تجربه، می‌توانند تمام خدمات را در شفاخانه‌های دولتی، به نازلترین قیمت بدست بیاورند. این تجربه در کشورهای زیادی از جمله، در کشورهای همسایه روی دست گرفته شده است.

قابل ذکر است که به اساس معلومات وزارت صحت عامه در حال حاضر، 17 شفاخانه‌ی دولتی و 124 شفاخانه‌ی خصوصی، تنها در کابل فعالیت می‌کنند؛ اما مشکلات زیادی ناشی از بی‌سوادی مردم، تعداد مریضان را در شفاخانه‌ها، به حد بالا نگه‌داشته است.

څرګندونه مو لاندې وليکئ

ستاسو برېښناليک خوندي دی.


*