وروستي

آیا می توان برای کارهای خوب مثلا آشتی دادن دو نفر از جادو استفاده کرد؟

الحمدلله،

سحر و جادو از جمله موارد نواقض اسلام است، یعنی اگر مسلمانی مرتکب سحر شود او کافر گشته و از اسلام خارج می گردد.

و فرمود: ‹‹ومن أتی کاهناً فصدَّقه بما یقول، فقد کفر بما أُنزل علی محمَّد››. [أبو داود]

ترجمه: و هر کس نزد کاهنی برود، و او را در گفته‌هایش تصدیق بکند، با این کار، به آنچه بر محمد نازل شده کفر ورزیده است.

و کسانی که توسط سحر سبب محبت بین دو نفر و یا سبب تفرقه آنها می شوند، این عمل را «صرف»: (ایجاد تنفر) و «عطف»: (ایجاد محبت) می‌نامند و سحراست، سحر کفر به الله بوده و ساحر کافر است چرا که الله تعالی در کتاب خود آورده که ساحرکافر است و می‌فرماید:‌ «وَمَا کَفَرَ سُلَیْمَانُ وَلَکِنَّ الشَّیَاطِینَ کَفَرُوا یُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنْزِلَ عَلَی الْمَلَکَیْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ وَمَا یُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّی یَقُولا إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلا تَکْفُرْ فَیَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا یُفَرِّقُونَ بِهِ بَیْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهِ وَمَا هُمْ بِضَارِّینَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلا بِإِذْنِ اللَّهِ وَیَتَعَلَّمُونَ مَا یَضُرُّهُمْ وَلا یَنْفَعُهُمْ وَلَقَدْ عَلِمُوا لَمَنِ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِی الآخِرَةِ مِنْ خَلاقٍ »«بقره/102»

(و سلیمان هرگز [دست به سحر نیالوده] کافر نشد؛ ولی شیاطین کفر ورزیدند، وبه مردم سحر آموختند و [نیز یهود] از آنچه بر دو فرشته بابل «هاروت» و«ماروت» نازل شد پیروی کردند. وبه هیچ کس چیزی یاد نمی‌دادند؛ مگر این که از پیش به او می گفتند: «ما وسیله ی آزمایشیم، کافر نشو! ولی آن‌ها از آن دو فرشته، مطالبی را می‌آموختند که بتوانند بوسیله ی آن، میان مرد وهمسرش جدایی بیفکنند ولی هیچ گاه نمی‌توانند بدون اجازه الله، به انسانی زیان برسانند آن‌ها قسمت‌هایی را فرا می‌گرفتند که به آنان زیان می‌رسانید و نفعی نمی‌داد. و مسلماً می‌دانستند هر کس خریدار این گونه متاع باشد در آخرت بهره‌ای نخواهد داشت).

پس ادله بیانگراین است که سحر و یادگیری‌آن کفراست و ساحر‌ کافرمی‌باشد.

بنابراین سحر و جادو جزو اعمال شیطانی و کفرآمیزی هستند که در اعمال شیطانی هیچ خیری نهفته نیست و خداوند در اعمال باطل خیری قرار نداده است، و نمی توان توسط اعمال شیطانی بین دو نفر صلح و آشتی ایجاد نمود و یا آنکه مهر و محبت زنی را در دورن شوهرش انداخت تا به این وسیله رابطه ی شکننده ی آنها اصلاح شود و ..

خداوند متعال برای رسیدن به نیکیها اسباب شرعی قرار داده است، اگر دو نفر با هم اختلافی دارند می بایست با رجوع به شریعت خداوند متعال ما بینشان حکم و قضاوت شود تا اختلاف بین آنها به روش درست و شرعی حل شود، و بعد از آنکه شریعت خداوند متعال در بینشان حکم کرد باید هر دو طرف به آن حکم راضی شوند و این رضایت نشانه ی ایمان است:

« فَلاَ وَرَبِّکَ لاَ یُؤْمِنُونَ حَتَّیَ یُحَکِّمُوکَ فِیمَا شَجَرَ بَیْنَهُمْ ثُمَّ لاَ یَجِدُواْ فِی أَنفُسِهِمْ حَرَجًا مِّمَّا قَضَیْتَ وَیُسَلِّمُواْ تَسْلِیمًا» (نساء 65).

یعنی: به پروردگارت سوگند که آنها مؤمن نخواهند بود، مگر اینکه در اختلافات خود، تو را به داوری طلبند؛ و سپس از داوری تو، در دل خود احساس ناراحتی نکنند؛ و کاملا تسلیم باشند.

به فتوای (1117) و (1128) مراجعه کنید.

والله اعلم

وصلی الله وسلم علی محمد وعلی آله وأصحابه والتابعین لهم بإحسان إلی یوم الدین

یادونه: په قران سنت کې خپرې شوي لیکنې یوازې د لیکوال خپل نظر څرګندوي، د ادارې توافق ورسره شرط نه دی. که تاسو غواړئ قران سنت کې مو لیکنه خپره شي، اړیکه راسره ونیسئ. مننه

څرګندونه مو لاندې وليکئ

ستاسو برېښناليک خوندي دی.


*